Akşam. Kapıdan içeri giresiye, üzerimdekileri çıkarıp salona doğru iki adım atasıya... Yukarıdan sesini duyuyorum. Önce inceden bir tutumluluk. Her basamakta kısacık bir duraklama. Gelenin beklenen olup olmadığı yoklanıveriyor hızlıca. Aşağıdan bakıyorum. Gülümser bir suratla. "Benim" dercesine. Sonra durgusuz duraksız, çabuk çabuk bir iniş. Göğüs kafesimin açıldığını, genişlediğini duyuyorum. İçeride, çeşitli katlarda işleyen sevinçler. Püskül'ü görmekten duyduğum sevinç var bir. Ama daha çok Püskül'ün beni görmekten duyduğu sevince seviniyorum galiba. Kedi patilerinin hafifliğinden, yumuşaklığından beklenmeyecek bir pat sesi çıkıyor basamakları aceleyle inerken. Arasız bir miyavlama. Merdivenin son basamağına varasıya çoktan kucaklayıvermiş, yanağımı bembeyaz göğsünün pamukluluğuna yaslayıvermiş oluyorum. Sonra, o an, oracıkta, diyorum, sahi, ben mi Püskül'ün yumuşacık başını sıvazlıyorum o mu benim elimi seviyor? Kim kimi öpüyor, kokluyor? Kükreyesiye gırlayan hangimiz?